Outdoor Experience...

Soba vanuit de lucht

Het heet eigenlijk Outdoor Education. Leon en Anoek zijn samen met zo'n 40 andere studenten vertrokken naar de binnenlanden van Papua. Ze zijn nu in Soba, de plaats waar Sue Trenier, onze collega,  jaren heeft gewerkt en waar in December de introductie van de complete Hupla bijbelvertaling zal worden gevierd.

De groep van Leon

De kids hebben geleerd om aids presentaties te geven, zullen meehelpen met gezondheidsprogramma's, opknappen van gebouwen, tandverzorging (Leon heeft vorig jaar zelfs een kies getrokken bij iemand).
Het programma is bedoeld om de lokale bevolking te helpen, maar het werkt vaak andersom. De kids leren zoveel over de cultuur, en door alles wat ze meemaken worden ze gevormd voor de toekomst.

Anoeks groep

Over een week gaan de groepen van Leon en Anoek naar Hollowan, een kampung die een flink stuk wandelen bij Soba vandaan ligt. Volgende week donderdag komen ze naar Wamena, waar ze tijd door brengen met de jeugd van onze kerk hier. De meeste kinderen gaan daarna rechtstreeks door naar Sentani, maar onze kids blijven nog het weekend.
We zullen dan vast wat meer laten zien over hun ervaringen. Je hoort nog van ons!

De Kliniek...

Welkom bij de rondleiding op Klinik Kalvari.

Allereerst zie je de patiënten die naar onze kliniek komen en vanaf een uur of zeven wachtten tot de kliniek rond acht uur open gaat. Elke dag hebben we tussen de 10 en 30 controle patiënten. Daarnaast nemen we afhankelijk van het aantal verpleegkundigen tussen de 5 en 15 nieuwe patiënten aan.
Op dit moment hebben we meer dan 5000 patiënten dossiers.

De controle patiënten leveren hun patiëntenkaart in en hun dossier wordt klaargelegd. De nieuwe patiënten vullen een formulier in waarin ze hun klachten kunnen aanvinken. Daarnaast schrijven ze hun persoonsgegevens op.

Alle patiënten worden gewogen, hun bloeddruk wordt gemeten en er vindt een oriënterend gesprekje plaats. Degene die dit gesprek doet plaatst vervolgens hun dossier bij een van de verpleegkundigen.

De verpleegkundigen bekijken de gegevens en doen waar nodig verder lichamelijk onderzoek.
Voor TBC, geslachtsziekten(Soa's) en Malaria verwijzen ze de patiënt door naar het laboratorium.
Voor de Hiv/aids test gaan de patiënten eerst naar een counselor die meer informatie geeft over deze ziekte en de procedure van de test uitlegt. Daarna gaat ook deze patiënt naar het laboratorium.

   

Alle testen verlopen volgens een vastgestelde procedure. De patiënten geven hun spuug af voor TBC, bloed voor Hiv/aids of er word een uitstrijkje gemaakt voor de geslachtsziekten.

De patiënt wacht de uitslag voor de kliniek af, waar lectuur ligt en informatieve films worden gedraaid. Bij de Hiv/aids test verteld de counselor de uitslag. Als de patiënt positief is getest wordt er uitleg gegeven over de medicatie en hoe je met deze ziekte kunt leven.

De patiënten halen hun voorgeschreven medicijnen op in onze apotheek. Voor TBC, Hiv/aids en malaria medicijnen hoeven onze patiënten niet te betalen. Deze medicijnen worden beschikbaar gesteld door de overheid.
Als de patiënt zijn recept heeft ingeleverd, gaan ze langs onze pastoraal medewerker dominee Leo.
Hij praat met de patiënt, leest een stukje en bid met de patiënt.

De patiënt haalt daarna de medicijnen op uit de apotheek en gaat naar huis. Vaak wordt er een controle afspraak gemaakt.

Elke dag hebben we om half elf een koffiepauze. We bidden samen en bespreken de dag.
Mama Julia kookt voor ons, zij is een van de motoren van de kliniek.
Naast de kliniek wordt druk gewerkt aan een nieuw gebouw om onze zorg verder uit te breiden. Als alles volgens plan loopt hopen we dat gebouw in April af te hebben.

Tot zover deze rondleiding! de groeten van onze collega's!

Ibu Tika...

Ibu Tika runt sinds de dood van haar man zes jaar geleden een klein kioskje om voor haar driekinderen te zorgen. Een paar dagen geleden reed ik voorbij haar huis, maar het gekke was, dat haar huis er niet meer stond. Ben ik nu gek? Op de terugweg nog maar es goed kijken.
Geen huis, wat is er aan de hand. Ik vraag het aan een van de buren.

Blijkt dat haar huis is afgebrand toen ik in Danokit was. Ze verkoopt ook benzine, dus dat verklaart waarschijnlijk waarom het huis helemaal weg is.

Ik vraag waar ze is en hoor dat ze iets verderop in een hotel verblijft.
Als ik 's avonds thuis zit, laat de gedachte me maar niet los... Mintje, ik ga even bij Ibu Tika om de hoek kijken. Misschien kunnen we iets doen.

Bij binnenkomst schrik ik me een hoedje. Ibu Tika en haar drie kinderen hebben derdegraads brandwonden vanaf hun knieen. Verder hebben ze brandwonden op hun armen en gezicht.
Als Ibu Tika me ziet kan ze alleen maar huilen.
Ik heb er ook geen woorden voor.
Er druppelen steeds meer mensen binnen terwijl ik de situatie langzaam tot me door laat dringen.
Alles weg, ze hebben alleen nog de kleren die ze dragen.
Ze leven nog, dat wel.
De andere gasten beginnen te zingen en bidden en overhandigen Ibu Tika een envelop met geld.
Ik voel me enorm klein. Super om te zien dat de lokale kerk leeft en er is!
Opnieuw sta ik ergens met lege handen. Ben ik degene die leert...

Bid je mee voor Ibu Tika en haar drie kinderen? Dankjewel!

De Vinger...

Bij het zoeken van een toepasselijke titel voor deze post, moet ik gelijk denken aan Herman Finkers.
De "vinger" uit Aadorp... en natuurlijk zijn passie voor EHBO...

Vorige week ging ik opgewekt naar de Kliniek, lekker weertje, de patienten zaten al te wachten, en ik had bedacht om een extra kast voor de dossiers te maken.

Al snel had ik zo'n 30 plankjes op maat gezaagd.
De zaag die ik geleend heb werkt echt fijn.
Maar dan...
in een fractie van een seconde glijdt de laatste plank weg.
Ik probeer de situatie te redden door de plank op te vangen....
een steek, bloed druppelt omlaag... Ik kijk naar m'n middelvinger waarvan het topje mooi gespleten is, de rechterkant hangt er een beetje bij, ik begin gelijk misselijk en duizelig te worden.
Ik duw het hangende stukje weer terug en beluit er maar niet weer naar te kijken.


Hup in de becak naar het ziekenhuis.

Daar wordt ik fantastisch geholpen door Amos, de verpleegkundige. (rechts op de foto) Mintje komt even om de hoek kijken en ook mijn directeur laat zijn gezicht zien. Ik kon me niet meer op de patienten concentreren, ik dacht eerst naar het ziekenhuis om te kijken hoe het met Marcel is. Bijzondere kerel! Ongeveer 15 hechtingen, achteraf iets te dicht bij elkaar...M'n nagel die ik zo keurig gespleten had er af getrokken.. Auutssch.

Er is even verwarring, want de verpleegkundige heeft mijn Papua achternaam opgeschreven en omdat een wit gezicht niet bij de naam past lopen ze me een paar keer voorbij... Bij beroep wordt netjes Boer ingevuld, ook hier verloochen ik m'n Grunnengse roots niet...

De wond lijkt snel te genezen, maar zaterdag op zondag wordt ik wakker met een akelige pijn. Alsof er iemand met een hamer op m'n vinger had geslagen. Als een deel van het lichaam lijdt, lijd de rest van het lichaam mee. Mijn 'gezonde' vingers naast m'n middelvingers doen zelfs zeer, terwijl er niets mee aan de hand is...

Als ik zondagmorgen buiten loop, vraagt mijn buurvrouw, die een klein kliniekje runt, hoe het gaat.
Ik vertel haar dat de wond goed lijkt, maar dat het zo zeer doet.
Kom maar even binnen zegt ze, Dokter Jan komt zo langs, dan kan hij gelijk even kijken.

Dat heb ik geweten, een korte blik, snelle diagnose:Ontstoken!
Kom maar mee.
Even later verga ik weer van de pijn. De Dokter haalt eerst een stuk of zes hechtingen eruit en perst dan mijn vinger als een citroen uit.
Doet het zeer vraagt hij? Ik kreun namelijk nogal en heb de tranen in m'n ogen staan.
Nee hoor, zeg ik met een zo vast mogelijke stem.
Dokter Jan lacht...
Ik niet, maar ik ben enorm dankbaar dat ik hem vandaag tegen het lijf liep.
Voordat hij m'n vinger verbindt check ik vlug of het topje er nog opzit....

Nu om de twee dagen op controle. Aan de antibiotica. De pijn zakt steeds meer weg.
Pfff.... Dat hebben we ook weer overleefd...

Neri en Yana....

Heb ik jullie al eens verteld over Neri en Yana?
Ze zijn twee bijzondere Papua's.
Zo gewoon... lijkt het.

Neri en Yana zijn ongeveer vijf jaar geleden getrouwd. Zelf hebben ze geen kinderen.
Toch zijn ze altijd druk met hun 23 kids..... Hier wonen ze nu nog:

Per 31 januari moeten ze hun huis uit. Dat vertelden ze ons een paar dagen geleden met tranen in hun ogen... Ik kwam gewoon even buurten en ben er niet op voorbereid. Ik heb ook geen oplossing en raak een beetje in paniek....
Marcel wil jij bidden? 46 kinderogen + Neri en Yana kijken me hoopvol aan.
Misschien denken ze wel: Marcel heeft Enius ook geholpen met het bouwen van z'n nieuwe huis...
Ik voel me een beetje verlegen met de situatie en brabbel iets van:

Ok... Heer ik snap hier ook niets van. Ik heb geen idee hoe het moet..
U belooft dat als we U aanroepen er antwoord komt.
Ik weet niet hoe ik moet helpen of wat Neri en Yana en hun kids moeten doen.
Alstublieft geef een oplossing voor deze geweldige mensen...
Amen

Met ongeveer een week te gaan belt Neri me vandaag op. Ik ben net wakker, slecht geslapen vanwege m'n vinger (Blogpost daarover volgt..) en neem een beetje geirriteerd de telefoon op.

Met Marcel...
Hoi Marcel, met de Bupati...(Burgemeester)
Zucht.....hahaha .Hoi Neri, wazz upp?
Kun je me helpen vandaag? Ik heb hout en we gaan beginnen met bouwen. Een noodhuis.

Het is altijd leuk om naar Neri toe te gaan. Neri is een grappige kerel en weet je altijd aan het lachen te maken. vaak kom ik met buikpijn van het lachen bij ze weg...
Eerlijk is eerlijk regelmatig ook met een betraand gezicht dat ik bewaar voor als ik op weg ben naar huis. Ieder kind heeft z'n eigen verhaal en daarnaast komen er regelmatig andere straatkinderen om hulp aankloppen. En nooit tevergeefs! In Wamena zijn er tussen de 500 en 800 straatkinderen, ze houden zich in leven met kartonnetjes op motoren leggen, auto's wassen, stelen, sex voor eten en ga zo maar door.

Neri en Yana krijgen bijna geen hulp, niet van de regering of de kerk, soms van een paar vrienden. Yana is leerkracht op een school en van haar salaris plus van de benzine die ze bij hun huis verkopen, zorgen ze voor 'hun' kids. Regelmatig 'vasten' ze zodat hun kinderen kunnen eten.

Nou ja, terug naar vandaag. Ik kom aan bij Neri en Yana. Ze zijn enthousiast, ze gaan een noodhuis bouwen. Ik vraag: Waarmee?
Ze kijken me verbaasd aan... Met hout natuurlijk....de kids zijn al naar de nieuwe lokatie om de grond klaar te maken.

Ik kijk met grote ogen naar de kleine stapel balken die er klaar ligt....
Met allerlei vragen in m'n hoofd beginnen we de stapel in de auto, die ik kon lenen, te laden.

Neri ziet me denken en als we bij de nieuwe lokatie zijn aangekomen, zegt hij:
We hebben toch gebeden, dus God gaat antwoorden, geloof je dat niet?
Hij krijgt een grote smile op z'n gezicht.
Eerlijk? vraag ik
Tuurlijk! zegt hij.
Ik weet het niet zeg ik.....
Nou ik geloof het wel zegt tie...Geeft me een klap op de schouder en roept de kids bij elkaar.

Later stuurt hij me een sms-je. Gereedschappen kunnen we lenen. We hebben ook al spijkers, 150 platen zink voor het dak, zand, stenen. Er komt ook een timmerman helpen.. We hebben alleen nog een kub balken van 5 bij 5 nodig.

Wat denk jij. Komen die balken er? Komt dat noodhuis er?
En dan?
We houden je op de hoogte!!

Update: http://familiekooijmans.blogspot.com/2014/03/neri-en-yana-vervolg.html