We wish you...

Een kind is ons geboren, een zoon is ons gegeven; de heerschappij rust op zijn schouders. Deze namen zal hij dragen: Wonderbare raadsman, Goddelijke held, Eeuwige vader, Vredevorst. Groot is zijn heerschappij, aan de vrede zal geen einde komen.

Vanmorgenvroeg om kwart voor vier wordt er op de deur geklopt.

De buren, Ayo! Berangkat!

We vertrekken naar de gezamelijke kerstviering van zo'n twintig kerken in Salatiga.

Vanuit alle kampongs sluiten zich wel nieuwe gezinnen aan.

Om vier uur begint het... We blijven onder de indruk van de lokale christenen hier.

Indrukwekkend om met zoveel Christenen samen het kerstfeest te vieren!

Vanuit Salatiga wensen we jullie

Selamat Natal!!!

Hoe moet dat nu...

We zijn nu over de helft van onze taalstudie en eerlijk is eerlijk: Het gaat goed, we leren nog steeds en voelen ons steeds zekerder om in het Indonesisch te spreken.
Al een tijdje proberen we wat meer informatie te krijgen over het ziekenhuis waar we gaan werken.
Er is al een tijdje veel onduidelijkheid over hoe het nu verder moet...
Er is momenteel geen dokter, geen geld genoeg...
Er werden al een tijdje beloften gedaan, maar niet echt met resultaat.
De toekomst van het ziekenhuis wordt steeds onzekerder.

Vandaag ontvingen we een mailtje van onze veldleider met nieuws over de situatie.
Vandaag krijgt het ziekenhuis geld om de komende twee jaar het gebouw te huren en om eenjaar lang alle salarissen van het personeel te betalen.
Wat een wonder! Wat een bemoediging.
Wat ook goed nieuws is dat duidelijk werd aangegeven dat naast onze komst ook een nieuwe dokter wordt verwacht. We zijn erg blij en dankbaar met dit goede nieuws.

Met goede moed gaan we de kerstdagen in. Wel een gekke kerst natuurlijk.

Onze eerste keer kerst in het buitenland...snik....Maar gelukkig we worden niet vergeten:
De eerste kerstkaarten druppelen al binnen, zelfs kerstpakketten!
Dank jullie wel|!!!

Sinterklaas...

Afgelopen zaterdag was het zover! Sinterklaas kwam aan in Salatiga op Arabico.

Samen met 4 andere Nederlandse gezinnen hebben we het Sinterklaasfeest gevierd.
Alle ingrediënten waren aanwezig: Taaitaai, pepernoten, marsepein, chocolademelk, Sinterklaas(film) en natuurlijk kadootjes. De grote kinderen speelden het witte olifant spel en probeerden zo hun kadootjes te vergaren!
Super gezellig!

Dank u Sinterklaasje..

Jabadabadooooo..

Je voelt je net heel zielig omdat je twee keer bent natgeregend op de motor
Je hebt een uur gewacht tot het droog werd, maar het werd niet droog.
Het dak lekt op meerdere plekken. Je mist 'thuis' zo erg....
Je hebt geen tijd meer over om naar de winkel te gaan, want de kinderen moeten van school gehaald. Oooohh..telefoon.
Mintje moet ook nog opgehaald want ze kan niet door de regen rijden.
Je komt thuis en je moet gelijk weer weg naar school om zelf te leren en het regent, voor de derde keer nat (een puncho helpt ook niet echt)
Op school stamel je wat halfbakken Indonesisch en je hebt zes fouten in je huiswerk. Je beltegoed is op. De koffie is er alleen met chocoladesmaak die niet lekker is, maar die je toch maar opdrinkt.
Waar is de fiets? O, ja nog op school...
Hadden we maar....

Dan voel je je te zielig en vergeet je waar je voor gemaakt bent :)
Goed dat er youtube is (en lieve mensen die de link sturen)

Klunen...

 

Terwijl het hier zo'n dertig graden is en het bijna iedere middag regent, missen we de winterse gezelligheid.

Sinterklaas, schaatsen, sneeuw, mannenconferentie, stampot boerenkool. Het blijft klunen geblazen.

Gelukkig worden we nog steeds aangemoedigd door kaartjes, mailtjes en gebed. Dank jullie wel daarvoor.

Het is heerlijk om te merken dat we nog steeds in jullie gedachten zijn. Dat is andersom ook zo!

Afgelopen weekend zijn we heerlijk verwend door vrienden hier.

Dagje Jogjakarta, film kijken, samen eten. Super!

Van tijd tot tijd een stukje klunen, maar ook dagen dat we de slag te pakken hebben.

Of even stoppen bij een koek en zopie tentje.

Dat geeft energie en vertrouwen voor de toekomst. Hij is trouw en te vertrouwen!